Ministranci
Liturgiczna Służba Ołtarza w naszej parafii – ministranci i lektorzy.
Przy ołtarzuZasady służbyPostawy i gestyPatroni
Ministrant przy ołtarzu i w zakrystii
- Pamięta, że przy ołtarzu usługuje samemu Bogu jako wybrany przedstawiciel Wspólnoty Parafialnej.
- Aktywnie i w skupieniu uczestniczy w Liturgii, głośno i wyraźnie wypowiada słowa modlitw, bierze udział w śpiewach oraz starannie wykonuje czynności powierzone mu przez Przełożonych.
- Odmawiając przed i po Mszy św. wspólną modlitwę ministrantów, nie zapomina również o osobistym przygotowaniu i dziękczynieniu za posługę w czasie Liturgii.
- Stara się uczestniczyć w Eucharystii w sposób pełny, tzn. w stanie łaski uświęcającej, przyjmując Komunię św.
- Troszczy się o czystość serca i ciała. Jego zawsze czysty strój liturgiczny jest znakiem serca gotowego na przyjęcie Chrystusa.
- Bezpośrednio po przyjściu do zakrystii ubiera się w swoje szaty liturgiczne, a przed wyjściem starannie je składa lub wiesza na wieszaku.
- Zawsze chętnie uczestniczy w przygotowaniu Świętej Liturgii i miejsca jej odprawiania.
- Niczego nie bierze i nie dotyka w kościele lub w zakrystii bez pozwolenia kapłana albo kościelnego.
- Przychodzi do zakrystii co najmniej 10 minut przed rozpoczęciem Świętej Liturgii. Mówi z powagą i wyraźnie: „Króluj nam, Chryste” i tym samym pozdrowieniem wita też przychodzącego kapłana.
- Unika niepotrzebnych rozmów w zakrystii i prezbiterium. Z konieczności mówi krótko i rzeczowo, a przede wszystkim szeptem.
- Stara się wypełniać dokładnie i w skupieniu sobie właściwą ministrancką postawę liturgiczną, a w razie potrzeby jest zawsze gotów podjąć funkcje ministranta stopnia niższego.
- Po skończonej Liturgii wychodzi z zakrystii w ciszy i spokoju, pamiętając, że jest ona częścią Kościoła, w którym mieszka Bóg.
Zasady Liturgicznej Służby Ołtarza
Ministrant
- Kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swe obowiązki.
- Służy Chrystusowi w Ludzie Bożym.
- Rozwija w sobie życie nadprzyrodzone.
- Pracuje nad swoim charakterem i czuwa nad czystością serca i duszy.
- Poznaje liturgię i żyje nią.
- Modli się za Kościół i Ojczyznę, służy im rzetelną pracą.
- Jest dobrym synem i bratem w swej rodzinie.
- Swoją chrześcijańską postawą wnosi wszędzie prawdziwą radość.
- Przez swoją pilność i sumienność staje się przykładem dla innych.
- Na podobieństwo kapłana stara się być drugim Chrystusem w swoim środowisku.
Lektor
- Jezus Chrystus jest jego Światłem i Życiem oraz jedyną drogą do Ojca; przyjął Go jako swego Pana i Zbawiciela, oddał Mu swoje życie, aby nim kierował.
- Niepokalana jest dla niego najdoskonalszym wzorem Nowego Człowieka oddanego całkowicie w Duchu Świętym Chrystusowi, Jego słowu i dziełu; dlatego oddał się Jej, rozważa z Nią w różańcu tajemnice zbawienia i naśladuje Ją.
- Duch Święty, który namaścił Jezusa, sprawił, że narodził się na nowo do życia dziecka Bożego skierowanego w miłości i posłuszeństwie ku Ojcu; dlatego chce prowadzić życie w Duchu, poddając się Jego tchnieniu i mocy.
- Kościół – wspólnota pielgrzymującego Ludu Bożego, zjednoczona z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym – jest dla niego jedynym środowiskiem życia, w którym może się rozwijać. Chce wzrastać coraz głębiej w tę braterską wspólnotę w ramach parafii, która jest znakiem i urzeczywistnieniem Kościoła powszechnego.
- Słowo Boże staje się dla niego światłem życia i będzie podejmował stały wysiłek zachowania go treścią życia; dlatego chce karmić się nim jak najczęściej, szczególnie poprzez osobiste i wspólne z braćmi studiowanie Pisma Świętego.
- Modlitwa jest oddechem Nowego Życia, wielkim przywilejem i radością Nowego Człowieka, źródłem mocy i dziełem Ducha Świętego w nim; dlatego chce być wierny praktyce codziennej rozmowy z Bogiem.
- Liturgia, szczególnie eucharystyczna, jest uprzywilejowanym miejscem spotkania z Chrystusem w Duchu Świętym, znakiem objawiającym i urzeczywistniającym tajemnicę Kościoła-wspólnoty oraz źródłem i szczytem jego życia; dlatego chce zawsze jak najpełniej uczestniczyć w posłudze liturgicznej według wszelkich zaleceń odnowy Kościoła.
- Świadectwo słowa i życia jest nakazem Pana, który chce, abyśmy dzięki mocy Ducha Świętego mogli stać się Jego świadkami; ufając tej mocy i modląc się o nią, chce przy każdej okazji wyznać Chrystusa, swego Pana i Zbawiciela.
- Nowa Kultura polega na uwolnieniu człowieka od wszystkiego, co poniża jego godność, oraz rozwijaniu wartości osoby i wspólnoty we wszystkich dziedzinach życia; jest ona bardzo potrzebną formą świadectwa i ewangelizacji. Jego świadectwem w tej dziedzinie będzie więc ofiara abstynencji od alkoholu, tytoniu i wszelkich narkotyków oraz szerzenie kultu czystości i skromności jako wyrazu szacunku dla osoby.
- Agape, czyli piękna miłość, jaką Duch Święty rozlewa w sercach naszych, dzięki której możemy odnaleźć się w pełni przez bezinteresowny dar z siebie dla Boga i bliźnich, jest najwyższą formą świadectwa i urzeczywistnienia się osoby; dlatego poprzez stałe nawracanie się i naśladowanie Chrystusowego Krzyża chce wdrażać się w postawę bezinteresownej służby, na wzór Syna Człowieczego, dla Kościoła oraz wszystkich braci, zwłaszcza biednych i uciśnionych.
Postawy i gesty w liturgii
Postawy i gesty w liturgii mają swoją symbolikę. Samo ciało ludzkie ma swoją wymowę w liturgii.
„Jednakowa postawa ciała, którą powinni zachować wszyscy uczestnicy liturgii, jest znakiem wspólnoty i jedności zgromadzenia, wyraża bowiem, a zarazem wywiera wpływ na myśli i uczucia uczestników”.
Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 20
Jak zewnętrzne zachowanie się człowieka wynika zawsze z wewnętrznego usposobienia, tak również w liturgii zewnętrzne wykonywanie pewnych gestów jest przejawem przeżyć wewnętrznych. I z drugiej strony: przyjmowanie zewnętrznych postaw potrzebne jest dla obudzenia i rozwijania w sobie wewnętrznego kultu Boga. Kult bowiem ze swej natury ma charakter całościowy, to znaczy dotyczy tak wnętrza człowieka, jak i jego ciała.
Ludzie praktykują pewne gesty dla głębszego i żywszego zajmowania się sprawami Bożymi. Tak jak ludzie okazują sobie miłość i uczucia za pomocą gestów, tak w liturgii postawy i gesty są znakami miłości do Boga. Dlatego tak ważne jest, by były zachowywane i wykonywane z czułą starannością, czcią i skupieniem. Dotyczy to zwłaszcza nas – sług Ołtarza, z których wzór ma czerpać całe zgromadzenie liturgiczne.
Czym różni się postawa od gestu? Postawa dotyczy układu całego ciała, gest zaś jego części: najczęściej głowy lub rąk.
Postawy liturgiczne
- Postawa stojąca
- Postawa klęcząca
- Postawa siedząca
- Leżenie krzyżem
- Procesja
- Pokłon
Gesty liturgiczne
- Podnoszenie oczu
- Pocałunek pokoju
- Znak pokoju
- Nałożenie rąk
- Rozłożenie rąk
- Złożenie rąk
- Bicie się w piersi
- Obmycie rąk
- Znak krzyża
Patroni ministrantów
Kancelaria
W dni powszednie po Mszy św. wieczornej lub w terminie ustalonym telefonicznie.
Tel. 573 259 245